Το Τραγούδι της Λαχόρης (82 min), Σαρμίν Ομπάιντ-Σινόι, Άντι Σόκεν, ΗΠΑ, Πακιστάν

sol_1_credit_ansari-1

sol_1_credit_ansari-1

 

Κάποτε η Λαχόρη υπήρξε το πολιτιστικό κέντρο του Πακιστάν, ένας παράδεισος για μουσικούς και καλλιτέχνες κάθε είδους. Μέχρι που το 1977 ο εξισλαμισμός της χώρας και ο σκληρός νόμος της σαρία κατέστησαν παράνομη και αμαρτωλή τη χρήση της μουσικής, και μετέτρεψαν σε παρίες τους γνώστες της. Η χαλάρωση των περιορισμών τα τελευταία χρόνια οδήγησε τον Ιζάτ Ματζίντ στη δημιουργία του Sachal Studios, πείθοντας μερικούς από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους της χώρας να ξεσκονίσουν τα όργανά τους προκειμένου να αναστήσουν τις μουσικές παραδόσεις μιας κοινωνίας που έμοιαζε να έχει ξεχάσει τις ρίζες της. Όταν η πρωτοποριακή διασκευή τους στο κλασικό τζαζ κομμάτι «Take Five» του Ντέιβ Μπρούμπεκ, με παραδοσιακά όργανα της πατρίδας τους, γίνεται viral hit στο youtube, οι ίδιοι μετατρέπονται σε διασημότητες σχεδόν εν μία νυκτί, λαμβάνοντας μια πρόσκληση από τον κορυφαίο τζαζίστα Γουίντον Μαρσάλις για να εμφανιστούν μαζί με την περίφημη ορχήστρα του σε μια συναυλία στο Lincoln Center της Νέα Υόρκης. Το «Τραγούδι της Λαχόρης» καταγράφει το ταξίδι και τη σκληρή προετοιμασία των πεισματάρηδων αυτών μουσικών σε ένα απολαυστικό και ακαταμάχητα ξεσηκωτικό οδοιπορικό-ντοκουμέντο για τη δύναμη της μουσικής και όλα όσα ενώνουν και χωρίζουν Ανατολή και Δύση.